Atmaca Felsefesi
Bu sabah yüksek bir kaldırım tümseğine itinalı olarak bırakılmış, cansız bir Atmaca gördüm. İçgüdüsel olarak, belki canlanır diye başına, göz çevresine ve göğsüne hafif hafif masaj yaptım. Sonra kucağıma alarak, o soğuk bedenini okşayarak ısıtmaya çalıştım. Olmadı.
Kucağımda tutarak, " Umarım toprağı eşeleyebilecek, seni gömebilecek bir alet bulabilirim " diye düşündüm ve ilerideki bir parka doğru yürümeye başladım.
Parktaki arayış ve doğaya dönüş
Park temizlik personelini bir bankta dinlenirken gördüm. Yanlarına gittim, selam vererek yaşadığım bu durumu anlattım ve kendilerinden yardım talep ettim fakat yanlarında sadece uzun bir çalı süpürgesi ve plastik bir çöp kovası vardı. Bana gerekli olan kazma veya ona benzer, Atmacayı gömebileceğim herhangi bir aletleri yoktu. Yanlarından ayrıldım.
Parkı geçerken biraz ileride, yaprakları toprak üzerindeki otlara dökülmüş ağaçlar gördüm. Yol ağzından uzak, dalları ve yaprakları yerlere değen, gövdesi oldukça geniş ve içeride kalan kısa bir ağacın altına eğildim. Ağacın yere dökülen sonbahar yapraklarını kenarlarına doğru eşeledim.
Atmacayı toprakla buluşturma
Atmacayı, yapraklarını eşelediğim o toprağa usulca yatırdım. Üzerine kurumuş ama nemli olan yaprakları ağır ağır dizdim.
Tam o sırada, ağaç gövdesinin hemen sağ yanında en küçük boy bir meyve kasası fark ettim. Onu da iç tarafındaki ayakları toprağa değecek şekilde, toprak üzerinde yatan Atmacanın üzerine dizdiğim kuru yaprakların üzerine koydum ve bu gövdesi ve dalları geniş, kısa ağacın mis kokan taze yaprakları arasındaki cansız Atmacanın yanında biraz bekledim.
İçimden sorular geçiyordu: " Yavruları, eşi var mıydı acaba? Neden ve nasıl öldü? Keşke bir taş olsaydı da meyve kasasının üzerine bırakabilseydim "
Sonra geri geri giderek Atmaca ve ağaç gövdesinin yanından ayrıldım.
Son görev ve veda
Üç beş adım ilerlediğimde toprak üzerinde, yerde tam da aradığım gibi bir taş gördüm. Kedilerin veya Kargaların yuvayı kaldırmaması için meyve kasasının üzerine koyabileceğim bir taştı bu.
Taşı elime aldım. Tekrar aynı ağacın kenarına kadar, diğer ağaçların dalları ve yaprakları arasından içeri süzüldüm. Kurumuş yaprakların altındaki Atmacayı koruyan meyve sepetinin üzerine bu taşı da koydum.
Sonra yine biraz durdum. Atmacaya veda ederek yanından ayrıldım.
Hayatın içinden çıkan dersler:
Bunları yazmamı sağlayan, yaşadığım o anlarda kendime telkin ettiğim ve kalemimi elime aldığımda adını " Atmaca Felsefesi " koyduğum, aslında bilinen ama unuttuğumuzu düşündüğüm şu gerçekleri, dersleri bir daha hatırladım:
- Her canın en az bir bekleyeni vardı.
- Her can en az bir cana devaydı.
- Canın büyüğü, küçüğü yoktu.
- Her iyi niyetin en az bir yardımcısı vardı.
- Her şey doğanındı ve doğa varlığa, yokluğa karşı donanımlıydı.
- Mucizeleri göz görüyor ama kalp anlıyordu.
- Nihayetinde; Toprak veriyor, toprak alıyordu.
Not: Bu yaşanmışlık tecrübesi derleme tarafıma aittir derlemede geçen " Canın büyüğü, küçüğü yoktur " sözü rahmetli Mehmet Doğan CÜCELOĞLU 'na aittir.

Yorumlar
Yorum Gönder
Fikirleriniz benim için değerlidir.
Lütfen yorum yazarken saygılı olmaya ve kişisel bilgilerinizi (telefon, açık adres vb.) paylaşmamaya özen gösteriniz.
Yorumlar KVKK uyarınca denetimden geçmektedir.
Küfür, hakaret veya reklam içeren mesajlar onaylanmayacaktır.
Yorum yazarak ana sayfada bulunan Yasal Bilgiler bölümündeki Gizlilik Sözleşmesini ve KVKK metnini kabul etmiş sayılırsınız.
Katkılarınız için teşekkür ederim.