Anlatan ve anlayan var ise ortada sorun kalmıyor

Mahallemizde, bir arada olmaktan memnun olan 3 adet kedi arkadaşım var.

Her sabah sohbet ederim kendileri ile ve sohbet ederken yanımda tarak varsa ve " tara" der gibi yanıma gelirlerse, sıra ile tararım kendilerini.

Bu sabahta sohbet ederken tarak yanımdaydı. Yanlarında yere eğilmiştim.
Yine (rutin olan) "tara" der gibi yavaşça yanıma gelenin, elimdeki tarak ile keçeleşen tüylerini tarıyordum. Bir yandan da onlar mır, mır, mır  derken ben "Aşkım, bebeğim, birtanem" diyerek sohbet ediyoruz tabii.

Durdukları binanın önündeki kapıdan çıkan tanımadığım bir hanımefendi yanımızdan geçerken (günaydın demeden, selam vermeden) "Mama verin ama tabaklarına koyun, yere koymayın yemiyorlar" dedi. Tam bunu söylerken o an 3' ü de tabaklarından alıp yarımşar avuç yere koyduğum 3 ayrı kuru mamayı 3 karış ara ile yanyana dizilmişler, yemeye başlamıştı.

Bu sesi duyduğum an bir onları izledim, bir de hanımefendinin sesini ve tonunu analiz ettim.

Çömelmiş olduğum yerden başımı hanımefendiye çevirdim. Gülümsedi. Tekrar onlara döndüm. 3' ünün de mamasını bitirmeleri için sakince parmaklarım ile önlerine topladım.

Arkamda dikilen hanımefendiye bakmadan sakince "Bakın.. Bitiriyorlar" dedim ve yine onların yedikleri bu güzel kahvaltı saatlerini izlemeye başladım.

Sanırım sakin olan sadece 4' ümüzdük. Çünkü hanımefendi bu sefer sesini biraz yükselterek "Hayır! Yemiyorlar!. Yer yapış, yapış oluyor!" dedi.

Arkamdaki bu sesi duyunca tekrar 3 arkadaşımın mama yemesini ve tabaklarıda dahil yerde yedikleri yerlere baktım. Tek bir yapışkanlık yoktu. Dün de 1 saat sağanak yağmur da yağmış, yerlerde ne varsa temizlemişti zaten. Ben de yere çömelmiş olduğum yerde hiç kıpırdamadan onları izlerken arkamda duran hanımefendiye sakince, tekrar "Bakın.. Bitiriyorlar" dedim ve onları izlemeye devam ettim.

Birkaç saniye sonra hanımefendi bu sefer sakince "Keşke herkes sizin gibi olsa" dedi, ardından "Ama maalesef değiller" diye de ekledi. Bu cümlelerine cevap vermedim.
Son olarak "İyi günler" dedi. Ben de "İyi günler hanımefendi" dedim.

Arkadaşlarımın maması bitti, biraz okşadım her birini ve yoluma devam ederken hanımefendinin içinde herkesten olduğunu belirttiği çöplerini sakin kalan bana boşaltabildiğini, benim ise kendi sabrımın mükafakatı olan ikna edebilmeyi doğru davranışlarım ile elde edebildiğimi anladım.

İnsanız ve hayatımız bitmeyen derslerden, sınavlardan ibaret.

Bu sabahki ilk dersim bu konuydu ve sınav sonucu şu çıktı;
Anlatan ve anlayan var ise ortada sorun kalmıyor.
Buna inanıyorum.

H.Yeliz ÇAKIR (Okur-Yazar-Çizer)

Kedileri taradığım tarak
Kedileri taradığım tarak


Yorumlar

Popüler Yayınlar

Egoist insanlar ve istilacı göçmen Çekirge sürüsü metaforu

Hocam, Karikatürist Raşit YAKALI

İkna etmeye çalışarak ömür tüketiyoruz